De waarde van even stilstaan in een drukke wereld
– Deze aquarel van mijn hand heeft de titel "Huismus of Stormvogel" –
Er zijn van die periodes waarin alles in een stroomversnelling lijkt te zitten. Je gaat maar door—met werk, afspraken, zorgen voor anderen. De dagen vullen zich vanzelf en voor je het weet, is er wéér een week voorbij. En ergens tussendoor voel je een vaag verlangen naar rust. Naar ademruimte. Naar even helemaal niets.
Ik ken dat gevoel maar al te goed. Zelf heb ik lang gedacht dat stilstaan iets was voor later, als er tijd over was. Maar die tijd kwam nooit vanzelf. Tot ik op een gegeven moment merkte dat ik vooral aan het dóen was, in plaats van echt te leven. Dat ik van alles bijhield, maar mezelf onderweg een beetje kwijt was geraakt.
Het moment dat ik bewust koos om stil te staan—al was het maar kort—maakte een wereld van verschil. Niet omdat er ineens grote antwoorden kwamen, maar omdat ik weer kon voelen. Wat heb ik eigenlijk nodig? Wat klopt er nog, en wat niet meer? Die vragen stel je jezelf niet in de hectiek van de dag. Daarvoor is ruimte nodig. Stilte. Vertraging.
In een wereld die constant doorraast, voelt stilstand soms onnatuurlijk. Alsof je niet meekomt. Maar ik ben gaan ervaren dat juist in die stilstand beweging ontstaat—van binnenuit. Geen rennen meer om bij te blijven, maar bewust kiezen hoe je verder wilt. Vanuit rust, in plaats van haast.
En dat hoeft niet groots of ingewikkeld te zijn. Soms is het een korte wandeling zonder telefoon. Even zitten met een kop thee. Iets afzeggen omdat je voelt dat je het nodig hebt. Dat zijn geen luxe-momenten, maar vormen van zelfzorg. En misschien ook wel van thuiskomen bij jezelf.
Ik gun het iedereen om dat moment te vinden. Niet pas als je vastloopt, maar juist preventief. Als een manier om jezelf serieus te nemen. Om te voelen wat er echt speelt. En om van daaruit bewuster te leven.
