Een paard dat je niet vergeet
Een paard dat je niet vergeet
Mijn dochter heeft al jaren haar eigen paard. Ze woont inmiddels ergens anders en heeft haar eigen leven opgebouwd. We zien elkaar, maar het paard zie ik eigenlijk nauwelijks meer. Toch speelt ze nog vaak door mijn gedachten.
Een tijd geleden stuurde mijn dochter me een foto. Het raakte me meteen. De manier waarop dit paard zich liet zien — gevoelig, alert, maar ook kalm. Zo’n houding die iets verraadt zonder iets prijs te geven.
Ik heb haar geschilderd vanuit dat beeld. Vanuit mijn herinnering ook. Want dit paard heeft me vaak aan het denken gezet. Mijn dochter zocht vaak raad: hoe om te gaan met een dier dat zó subtiel voelt, zó snel reageert? En in die gesprekken zaten een soort stille overdracht over luisteren, over geduld, over nabijheid zonder druk.
Misschien was dit schilderen mijn antwoord. Niet in woorden, maar in water, kleur en tijd.
Het werk blijft privé, maar ik vind het fijn om het met je te delen. Nieuwsgierig naar het verhaal erachter?
Je leest het hier: Stilte in Profiel.
Ronnie
