Secret

Hoeveel moet een beeld laten zien om iets voelbaar te maken?

Bij Secret wordt mijn blik steeds naar dezelfde plek getrokken: de donkere opening in het bovenste deel van de vorm. Je kunt erin kijken, maar niet werkelijk zien wat zich daar bevindt. Juist daardoor ontstaat nieuwsgierigheid. Het werk toont iets en houdt tegelijkertijd iets achter.

De lichte vorm eromheen lijkt zich te vouwen en te omsluiten. Van buiten is ze zacht en bijna kwetsbaar, maar naar binnen toe wordt het beeld donkerder en meer besloten. Die tegenstelling maakt dat ik het werk niet alleen als een vorm ervaar, maar ook als een ruimte.

De oorsprong in een bloem is nog aanwezig, maar voor mij niet meer belangrijk om het werk te begrijpen. De vorm heeft zich daarvan losgemaakt. Ze kan iets organisch zijn, iets lichamelijks, misschien zelfs iets beschermends. Wat het precies is, hoeft niet vast te liggen.

Dat openlaten is binnen Sculptural Silence steeds belangrijker geworden. Ik wil niet alles benoemen of verklaren. Soms is het juist interessanter wanneer een beeld ruimte houdt voor iets wat je niet meteen kunt plaatsen.

Ook de kleuren dragen daaraan bij. Het zachte roze en bijna witte oppervlak staat tegenover het diepe blauw en paars eromheen. Licht en donker maken niet alleen de vorm zichtbaar, maar bepalen ook wat dichtbij voelt en wat zich terugtrekt.

Bij Secret zit voor mij de spanning daarom niet zozeer in beweging, zoals bij Dance, of in de rustige aanwezigheid van Dignity. Hier zit ze in wat verborgen blijft.

Misschien is een geheim uiteindelijk niet alleen iets wat wordt verzwegen. Het kan ook iets zijn dat aanwezig is zonder zich volledig prijs te geven.

Wil je zien hoe deze zoektocht naar vorm, ruimte en stilte zich door de serie ontwikkelt? Op mijn website kun je de volledige serie Sculptural Silence bekijken.



Wat denk jij dat deze vorm wel laat zien — en wat houdt ze voor zichzelf?