Fluistering van een landschap
Achter de fluistering – het verhaal achter mijn aquarel
Soms ontstaat een kunstwerk niet vanuit een schreeuwende emotie, maar vanuit een stille gedachte. Zo was het ook met "Fluistering van een Landschap". Tijdens het schilderen zocht ik niet naar kracht of drama, maar naar rust en zachtheid. Het voelde als een zoektocht naar een plek waar kwetsbaarheid mag zijn, zonder oordeel.
De bloem in het werk staat niet fier omdat ze moet imponeren, maar omdat ze gewoon bestaat. Ze staat in een landschap dat deels vervaagt, bijna alsof het wil verdwijnen. Die open ruimte, die leegte, was voor mij even belangrijk als de bloem zelf. Het ging erom iets zichtbaar te maken wat vaak onzichtbaar blijft: de zachte aanwezigheid van stilte, van het niet-weten, van het zijn te midden van verlies.
Tijdens het proces merkte ik hoe ik zelf ook een beetje stil werd. De verf die zacht over het papier gleed, de vage vormen die steeds weer veranderden, ze brachten een gevoel van balans, van durven bestaan zonder zekerheid.
Dit werk is voor mij een herinnering: dat het oké is om te zijn, ook als het leven fluistert in plaats van schreeuwt. Dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar een vorm van moed.
Ik nodig je uit om dit werk rustig te bekijken, en misschien ook een moment voor jezelf te nemen om te voelen wat er achter die fluistering voor jou schuilgaat.
Als het werk je aanspreekt en je wilt er meer over weten – of voelen of het bij je past – laat het me gerust weten. Het is beschikbaar.
Ronnie
