Verbinding

 – In deze aquarel van mijn hand komen de wilgen bij elkaar en in verbinding vormen ze het landschap aan de rivier. –

Verbinding

We gebruiken het woord vaak: verbinding. Met jezelf, met de ander, met het leven. Maar wat betekent dat eigenlijk, verbonden zijn? Is het iets dat je voelt? Iets dat je maakt? Of iets dat er ineens is, zonder dat je precies weet hoe?

Verbinding begint vaak stil. Niet met woorden, maar met aandacht. Een blik, een gebaar, een ademhaling die samenvalt. Het ontstaat als we iets van onszelf laten zien – niet het perfecte plaatje, maar iets echts. Iets wat raakt. En tegelijk bereid zijn om de ander ook écht te zien.

In een gesprek met een vriend(in), in het samenzijn met je partner, of zelfs in een kort moment met een onbekende kan er verbinding ontstaan. Die momenten voelen anders: lichter, zachter, echter. Je hoeft je niet anders voor te doen. Je hoeft niets te bewijzen. Je mag er gewoon zijn, precies zoals je bent.

Wat vaak vergeten wordt, is dat verbinding ook vraagt om moed. De moed om je open te stellen. Om iets te delen wat je spannend vindt. Om te blijven, ook als het even schuurt. Verbinding is geen constant gevoel van harmonie; het is eerder een bedding waarin verschillen er mogen zijn, waarin ruimte is voor echtheid.

Als coach zie ik hoe mensen opbloeien wanneer ze zich werkelijk verbonden voelen – met hun eigen binnenwereld, met hun verlangens, met de mensen om hen heen. Datzelfde gebeurt ook in het dagelijks leven: als je durft te zakken uit je hoofd en in contact komt met wat er leeft, komt er vanzelf iets op gang. Dan voelt het leven minder alleen.

Misschien is verbinding wel dat wat ons mens maakt. Niet de rol die je speelt, niet wat je bereikt hebt, maar de ruimte die je biedt voor jezelf én de ander om te zijn.

En misschien begint het met iets kleins. Een vraag. Een aanraking. Een stil moment. Een hart dat zegt: “Ik ben hier. Jij ook?”

Ronnie