Waar het stil klopt
– over spanning, kleur en het niet oplossen
Waar het stil klopt – over spanning, kleur en het niet oplossen
Sommige schilderijen ontstaan niet vanuit een idee, maar vanuit een vraag.
Waar het stil klopt is zo’n werk.
Ik werkte met een beperkte driehoek van kleuren: turkoois, mauve en rood. Dat was geen esthetische keuze alleen, maar een inhoudelijke. Rood en turkoois raken elkaar in het beeld, maar worden niet gemengd. De verbindende kleur die daar normaal zou ontstaan, ontbreekt bewust. Eén poot van de kleurdriehoek blijft open.
Die keuze bracht een spanning met zich mee die ik tijdens het werken steeds opnieuw voelde. Het schilderij wilde geen volledige harmonie worden. Elke keer dat ik dacht dat het “af” was, bleef er iets licht schuren. Niet omdat er iets miste, maar omdat het beeld zich niet wilde sluiten.
Het werk is opgebouwd uit lagen en tegenlagen. Sommige vormen zijn dragend, andere blijven licht of kwetsbaar. Er zijn sporen van groei en beweging, maar ook momenten van terugtrekking. Wat zichtbaar wordt, verdwijnt deels weer. Niet alles hoeft samen te komen.
De stilte in dit werk is geen leegte. Ze heeft een ritme, een interne spanning — iets wat klopt, zonder luid te zijn. Dat kloppen vraagt niet om een oplossing of verklaring. Het mag blijven bestaan, precies zoals het is.
Waar het stil klopt gaat voor mij niet over wat je ziet, maar over wat je ervaart wanneer je blijft kijken. Over het uithouden van een open moment. Over evenwicht en onrust die naast elkaar mogen bestaan.
